Czerwona Książeczka

2010-07-11T09:12:00.001-07:00

Co to jest praca? Praca - to walka. W tych rejonach są trudności, są problemy, które oczekują naszego rozwiązania. Właśnie dlatego, żeby pokonać trudności, idziemy tam pracować i idziemy tam walczyć. Kto pragnie trafić tam, gdzie są większe trudności, ten jest dobrym towarzyszem.

Praca rewolucyjna nie jest rzeczą lekką. Zawsze naglące zagadnienia organizacji, nieustająca konieczność samokształcenia, a wreszcie kłody rzucane pod nogi przez łańcuchowe psy kapitału w osobach dziennikarzy, polityków, policjantów etc. - wszystkim tym trudnościom trzeba sprostać, niestrudzenie idąc do celu jakim jest historyczna zmiana obecnego stanu rzeczy.

Karygodne jest uciekanie od rewolucyjnego etosu pracy i walki na rzecz mieszczańskiego wygodnictwa. Walcząc z przeciwnościami i pokonując je hartuje się stal nowego pokolenia rewolucjonistów; stal która wkrótce zostanie przekuta na bagnety.

2010-07-07T04:15:00.000-07:00

W celu wywalczenia trwałego pokoju na świecie, musimy w dalszym ciągu rozwijać przyjaźń i współpracę z bratnimi krajami obozu socjalistycznego i umacniać solidarność ze wszystkimi krajami miłującymi pokój. Powinniśmy starać się nawiązać normalne stosunki dyplomatyczne ze wszystkimi państwami, które chcą współżyć z nami w pokoju, na podstawie wzajemnego poszanowania integralności terytorialnej i suwerenności, równości i wzajemnych korzyści. Powinniśmy udzielać aktywnego poparcia ruchowi wyzwolenia narodowego i niezawisłości w krajach Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej, a także ruchowi pokoju i sprawiedliwej walce we wszystkich krajach świata.

Spostrzeżenia Mao pozostają od półwiecza jak najbardziej rozsądne i słuszne. W dzisiejszych czasach ważne jest też, żeby pamiętać o rozwijaniu przyjaźni także z tymi z krajami, które nie odwołują się do zasad marksizmu-leninizmu. Stanowczo trzeba poprzeć ludy zbrojnie walczące z najeźdźcami, w tym Palestyńczyków, Irakijczyków i Afgańczyków. Nie należy ignorować szowinistycznej i agresywnej polityki Stanów Zjednoczonych wobec Iranu. Wsparcie dla Kuby i Korei Północnej - mimo błędów popełnianych przez przywódców tych państw - powinno być nieugięte w obliczu imperialistycznych ataków na ich niezależność.

Wzajemne poszanowanie suwerenności musi być podstawą stosunków międzynarodowych. Tylko ono może zastąpić totalitarny terror praw człowieka i amerykańskich wzorców burżuazyjnej demokracji.

2010-07-05T21:15:00.000-07:00

W ostatecznym rozrachunku ustrój kapitalistyczny zostanie zastąpiony ustrojem socjalistycznym, jest to obiektywne prawo niezależne od woli ludzkiej. Wbrew wszelkim wysiłkom reakcjonistów, by zatrzymać bieg koła historii, rewolucja nastąpi wcześniej czy później i nieuchronnie osiągnie zwycięstwo.

Optymizm przewodniczącego Mao jest oczywiście uzasadniony. Kapitalistyczny epizod rozwoju ludzkości musi się zakończyć. Wewnętrzne sprzeczności obecnego systemu nie są w stanie zapewnić mu długowieczności. Kapitalizm musi upaść, a zastąpić go może jedynie komunizm.

Należy jednak sobie wyjaśnić pewną kwestię.

Komunizm istotnie musi być następnym rozdziałem w historii ludzkości, ale tylko pod warunkiem, że ludzkość w ogóle będzie miała jeszcze przed sobą jakąkolwiek historię. Jak w heglowskiej Fenomenologii ducha - kolejne szczeble rozwoju prawdy są pewne i konieczne, ale tylko o tyle, o ile zakłada się w ogóle ruch dążący do jakichś kolejnych szczebli. Ludzkość nie ma żadnej alternatywy dla komunizmu - jedyną taką alternatywą może być koniec ludzkości.

Kapitalizm wcześniej czy później upadnie. W naszym interesie i w naszej mocy leży jednak to, by upadł wcześniej niż później. Im szybciej zostanie zniesiona prywatna własność środków produkcji, tym szybciej powstrzyma się wyrządzanie ogromnych i często nieodwracalnych szkód jakie kapitalizm codziennie wyrządza naszej planecie i jej mieszkańcom.

Nasze działania mogą być wolne od wszelkich obaw. Wiedząc, że śmierć systemu kapitalistycznego będzie równoznaczna z narodzinami komunizmu, nie musimy już ryzykować mętnych dywagacji na temat tego, co będzie "po rewolucji". Istnieje dla nas jedynie teraźniejszość i jej treść - totalna negacja kapitalistycznych stosunków produkcji i całej cywilizacji wyrosłej na ich nawozie.

2010-07-04T11:08:00.000-07:00

Imperialiści długo nie pociągną, ponieważ czynią tylko zło, popierają wyłącznie antyludową reakcję w różnych krajach, okupują dużą ilość kolonii, półkolonii i baz wojskowych, zagrażają pokojowi wojną atomową. W ten sposób zmuszają oni ponad 90 proc. ludności całego świata do powszechnego wystąpienia przeciwko nim obecnie lub w przyszłości. Jednakże imperialiści jeszcze żyją, nadal uprawiają samowolę w Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej. Na Zachodzie, w swych krajach uciskają oni nadal masy ludowe. Taka sytuacja musi ulec zmianie. Zadaniem narodów całego świata jest położenie kresu agresji i uciskowi imperializmu, głównie imperializmu amerykańskiego.

Kwestia imperializmu jest chyba najważniejszym problemem politycznym współczesnego świata. Imperializm to kapitalizm rozwinięty, zglobalizowany, który swoim panowaniem obejmuje cały świat. Imperializm to przesunięcie podziałów klasowych z poziomu lokalnego na globalny, geopolityczny. W takiej sytuacji walka z imperializmem jest równoznaczna walce z kapitalizmem. To oznacza, że walczący z imperializmem przyczyniają się również do położenia kresu kapitalizmowi. Bohaterscy partyzanci iraccy, afgańscy mudżahedini i wszyscy inni dający opór bandyckiemu imperializmowi są nieświadomymi sojusznikami sprawy socjalizmu.

Taki stosunek musi być wzajemny. Kto chce nazywać się komunistą, ten bezwzględnie musi wspierać wszystkie siły sprzeciwiające się imperializmowi, w praktyce najczęściej amerykańskiemu. Państwom zachowującym niezależność mimo nacisków sił międzynarodowego kapitału należy się szacunek, narodom walczącym z najeźdźcami spod znaku dolara należy się poparcie.

Walka z imperializmem nieustannie się rozwija. Codziennie nowe siły postanawiają sprzeciwić się hegemonii globalnego kapitalizmu. Dziś płoną amerykańskie flagi, w przyszłości płonąć będą amerykańskie miasta.

2010-07-02T09:46:00.000-07:00

Demokratyczna dyktatura ludu potrzebuje kierownictwa klasy robotniczej, ponieważ tylko klasa robotnicza jest najbardziej dalekowzroczna, bezinteresowna i najbardziej konsekwentnie rewolucyjna. Cała historia rewolucji świadczy o tym, że bez kierownictwa klasy robotniczej rewolucja ponosi klęskę, a pod jej kierownictwem rewolucja odnosi zwycięstwo.

Realistyczna ocena stosunków klasowych w rozwiniętych państwach globalnego centrum nie powinna burzyć wiary w tę podstawową zasadę marksistowskiej organizacji. Wyzwolenie to proces w którym sami zniewoleni muszą być podmiotem. Uciskani kulturowo muszą nauczyć się skromności wobec wyzyskiwanych w toku kapitalistycznej produkcji. Odpowiednie traktowanie należy się także ofiarom systemu - więźniom, zarówno tym którzy już znajdują się w zakładzie karnym, jak i tym, którzy z racji społecznych konsekwencji biedy dopiero mogą się w nim znaleźć. Prześladowani z uwagi na swoje wyznanie, rasę czy preferencje seksualne również mogą odegrać rolę rewolucyjną. Należy jednak pamiętać o rzeczy podstawowej: fundamentem systemu kapitalistycznego jest klasa robotnicza. Obalenie kapitalizmu - to moment w którym klasa robotnicza znosi siebie samą. Ktokolwiek opowiada się przeciwko kapitalizmowi, ten musi zrozumieć, że jedyną drogą jego obalenia jest emancypacja proletariatu w procesie zniesienia własności prywatnej.

Słusznie wskazuje Mao na konieczność nauki historii. Od powstania Spartakusa, przez niemiecką reformację, wojny husyckie, rewolucję francuską, niemiecką i rosyjską, aż po rewolucję kulturalną, wszędzie mamy do czynienia z pewnym wyraźnym wzorem. Klęskę ponosiły zawsze te rewolucje, które stwarzały warunki rozwoju pseudorewolucyjnym elementom drobnomieszczańskim, które pozwalały dojść do głosu obozom "umiarkowanym". Zwyciężały tylko te rewolucje, w których rolę przewodnią odgrywały nurty najbardziej radykalne. Jedynie spragniony krwi radykalizm może wprawić w ruch koła historii - a jedynie ci którzy w przeszłości byli przez te koła miażdżeni są zdolni wytworzyć w sobie pragnienie krwi.

2010-06-10T06:47:00.000-07:00

Polityka i taktyka - to życie partii. Towarzysze zajmujący stanowiska kierownicze na wszystkich szczeblach powinni poświęcać im jak najwięcej uwagi i nigdy nie dopuszczać do niedbalstwa.

Teoretyczne poznanie marksizmu jest rzeczą konieczną i każda poważna organizacja skupiająca komunistów musi rzetelnie zajmować się kwestią samokształcenia swoich członków. Jednak studiowanie podstaw socjalizmu naukowego to za mało by skutecznie uczestniczyć w działalności rewolucyjnej. Znajomość teorii to jedno z wielu wymagań jakie historia stawia przed komunistą. Równie ważne są umiejętności praktyczne. Komunista - to rzecz oczywista - musi dbać o swoje ciało, regularnie uczęszczać na siłownię lub ćwiczyć w domu. Dobrze, jeżeli trenuje jakiś sport walki. Doskonale, jeżeli chodzi na strzelnicę (lub jest członkiem klubu strzeleckiego, gdzie może np. trenować strzelanie dynamiczne). Walka klas to walka uliczna!

Przede wszystkim jednak, dla osoby której zadaniem będzie w przyszłości organizacja uzbrojonego proletariatu, konieczne jest nabycie umiejętności dowodzenia, przynajmniej na poziomie drużyny i plutonu.

Wszystkim którzy chcieli by urozmaicić swoje studia nad marksizmem przydać się mogą książki pomocne w rozwijaniu taktycznych i strategicznych zdolności.

Carl von Clausewitz - O wojnie
Erich Ludendorff - Der totale Krieg
Carlos Marighella - Minimanual of the Urban Guerrilla
Mao Tse-Tung - Wybrane pisma wojskowe
Sun Tzu - Sztuka wojny

2010-05-19T05:53:00.000-07:00

Zarówno w wojskowych, jak i w terenowych organizacjach partyjnych demokracja wewnątrzpartyjna powinna służyć sprawie wzmocnienia dyscypliny i podniesienia zdolności bojowej, a nie na odwrót.

Demokracja to nie cel, ale środek. Demokracja wewnątrzpartyjna działająca w sposób zdyscyplinowany zapobiega sekciarstwu, nie pozwala jednostkom narzucać grupie swoich subiektywnych upodobań, krytycznie odrzuca słabe pomysły, a także pomaga udoskonalić i wprowadzić w życie pomysły dobre.

Każda komórka ciała partii, niezależnie od pełnionej poza tym funkcji, powinna również działać jako tkanka mózgowa. Demokracja wewnątrzpartyjna, pozbawiona oczywiście liberalistycznych zapędów manifestujących się w lenistwie i wygodnictwie - to rzecz konieczna.

2010-05-16T07:14:00.000-07:00

Nie należy czekać z rozwiązaniem problemów do czasu, kiedy się one już spiętrzą, kiedy powstanie wiele nieporządków. Kierownicy muszą iść na czele ruchu, a nie pozostawać w tyle.

Nie ma żadnego wytłumaczenia, które mogłoby usprawiedliwić bierność. Roboty jest dużo i tylko ignorantom wydaje się, że "obiektywne warunki" mogą być wymówkami dla lenistwa i nieumiejętności podejmowania taktycznych działań. Rewolucjonista znajdzie sobie zajęcie zawsze i wszędzie: niezależnie od swojej opinii na temat natężenia walki klas w danym czasie, niezależnie od swojej analizy potencjału rewolucyjnego w danym miejscu. Należy podjąć decyzję - albo idziemy na czele ruchu, albo jesteśmy weekendowymi komunistami.

2010-05-10T04:58:00.000-07:00

Filozofia marksistowska uważa, że najważniejszą rzeczą jest nie to, by zrozumiawszy prawidłowości obiektywnego świata móc wytłumaczyć świat, lecz to, by wykorzystać poznanie obiektywnych prawidłowości do aktywnego przeobrażenia świata.

Wielu tzw. marksistów traktuje socjalizm jako hobby. Czytanie i gadanie o rewolucji to ich sposób na nudę - równie dobrze mogliby zbierać znaczki. Tacy ludzie nie są żadną awangardą, nie są antykapitalistycznymi działaczami, nie mają nic wspólnego z ruchem proletariackim. Stanowią po prostu grupę krytyków literackich, którzy w kameralnym gronie oddają się bezpłodnej przyjemności cytowania klasyków marksizmu.

Działalność polityczna to nie dodatek do marksizmu, ale jego istota. Działalność polityczna to nie bezmózgi aktywizm, machanie flagą i rozklejanie plakatów. Działalność polityczna polega na opracowaniu poprawnej linii politycznej która nada sens lokalnym przedsięwzięciom, łącząc je nierozerwalnie ze strategicznym celem globalnego proletariatu.

Jedenasta teza o Feuerbachu jest wciąż aktualna.

2010-05-09T06:10:00.000-07:00

Mieć w głowie "cyfry". Oznacza to, że przy badaniu sytuacji i problemów należy koniecznie zwracać uwagę na ich stronę ilościową i przeprowadzać podstawową analizę ilościową. Każda jakość przejawia się poprzez określoną ilość, bez ilości nie może być jakości. Wielu naszych towarzyszy do tej pory jeszcze nie rozumie, że należy zwrócić uwagę na ilościową stronę zjawisk i rzeczy, na podstawowe dane statystyczne, główne stosunki procentowe oraz na ilościowe granice, określające jakość zjawisk i rzeczy. Nie mają oni w głowie żadnych "cyfr" i wskutek tego nie mogą uniknąć błędów.

Cytat ten jest wyjątkowo ważny, ponieważ dotyczy sprawy z pozoru przyziemnej, sprawy czystko technicznej, która powinna być ważna dla każdego rewolucyjnego socjalisty. Chodzi mianowicie o konieczność poznawania wiedzy przedstawionej nie w sposób poetycki, ale naukowy. Marksistowska wiedza nie może ograniczać się do haseł propagandowych i wyrwanych z kontekstu cytatów z pism klasyków. Marksizm to nauka, a więc i nasze pojęcie marksizmu musi być naukowe.

Działalność marksisty opiera się na rzetelnej analizie sytuacji zaistniałej w danym czasie i miejscu. Aby analiza ta przyczyniła się do sformułowania pożytecznych wniosków, musi być jasna i konkretna, nie może opierać się na zdeformowanej narracji oferowanej przez wielkonakładową prasę i telewizję. Komunista powinien raczej czytać specjalistyczną, burżuazyjną prasę ekonomiczną, która skupia się zawsze w sposób szczegółowy na ekonomicznej stronie rzeczy, nie marnując za wiele miejsca na rozległe dywagacje na temat tego, jak rzeczy wyglądają.

Abstrakcyjność mowy i niechęć do danych statystycznych to wielka wada rewolucjonisty. Poetyckie, chwytliwe słownictwo okazuje się przydatne jedynie w działalności propagandowej. Jest bezużyteczne w osobistych rozmyślaniach, nie pomaga w pracy kółka samokształceniowego czy redakcji marksistowskiej gazety lub strony internetowej. Między sobą rewolucjoniści powinni ograniczyć się do konkretów. Jedna z różnic między prawicą a lewicą jest taka, że prawicowcy, rozmawiając między sobą o kwestiach politycznych czy społecznych, mają do dyspozycji tylko argumenty oparte na idealizmie, metafizyce i abstrakcjach. Rewolucyjna, komunistyczna lewica ma zaś do dyspozycji skuteczny oręż naukowego socjalizmu. Aby móc się nim dobrze posługiwać, trzeba na bieżąco wykazywać zainteresowanie ściśle ekonomiczną stroną rzeczy. W tym przypadku dane statystyczne okazują się być nabojami bez których karabin materializmu historycznego jest bezużyteczny.

2010-05-08T12:50:00.000-07:00

Nie powinniśmy nigdy poprzestawać już na pierwszym sukcesie, powinniśmy wystrzegać się samozadowolenia, nieustannie krytykować własne braki - podobnie jak codziennie myjemy się i zamiatamy podłogę dla utrzymania czystości, dla usunięcia kurzu.

Znaczenie tego cytatu dla taktyki życia jednostkowego jest oczywiste. Rewolucjonista - to człowiek zdyscyplinowany, wiele od siebie wymagający, obiektywnie patrzący na samego siebie, brzydzący się wygodnictwem. Również na poziomie czysto intelektualnym nieustannie poddaje swoje poglądy krytyce, cechuje się zarazem sceptycyzmem jak i otwartością.

Na poziomie strategicznym cytat ten wskazuje na jeden z wyróżników maoizmu jako kolejnego stadium rozwoju marksizmu. Element ten, absolutnie konieczny do pojęcia właściwej linii politycznej, to stwierdzenie, że walka klas trwa nadal po przejęciu władzy politycznej przez proletariat; mało tego, że walka klas po ustanowieniu dyktatury proletariatu nie tylko nie słabnie, ale ulega natężeniu. W trakcie tej walki proletariat, wyzwolony już politycznie, musi dokonać transformacji całego społeczeństwa, znosząc sam siebie jako klasę poprzez zniesienie wszystkich innych klas. Cała rzeczywistość Starego Świata musi zostać zniszczona, wraz z jej kulturą, sztuką, moralnością, filozofią, religią etc. Maoistowska teoria jest zgodna z maoistowską praktyką. Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna, największy postęp w ludzkiej historii, będzie wskazywała kolejnym pokoleniom właściwy kierunek. Nie popełnimy jednak błędów pierwszego pokolenia maoistów. Dopilnujemy, aby przyszła rewolucja kulturalna nigdy się nie skończyła.

2010-05-07T12:53:00.001-07:00

Centralnym zadaniem rewolucji i najwyższą jej formą jest zdobycie władzy w drodze zbrojnej, rozstrzygnięcie zagadnienia za pomocą wojny. Ta rewolucyjna zasada marksizmu-leninizmu słuszna jest wszędzie, bezwzględnie słuszna jest zarówno dla Chin, jak i dla innych państw.

Marksizm to prosta sprawa. Chodzi w nim o to, aby na stałe obalić system oparty na prywatnej własności środków produkcji. Aby to zrobić, proletariat musi przejąć władzę polityczną, ustanowić dyktaturę proletariatu nad burżuazją i dokonać trwałej zmiany w stosunkach produkcji poprzez wszechogarniającą rewolucję kulturalną, która ostatecznie zmiecie z powierzchni ziemi stary świat.

Obalenie kapitalizmu odbędzie się na drodze zbrojnej. Innej możliwości nie ma. To proste kryterium jest jednym z tych, które pomagają w odróżnieniu faktycznego rewolucjonisty od zwolennika kapitalizmu. Sprzeczność jest zdecydowana i oczywista, nie ma tu miejsca na pośrednie wybory. Krytykować kapitalizm, ale krytykować też zbrojny sposób zniesienia kapitalizmu - to nie krytykować go wcale.

Anarchiści, trockiści, pacyfiści i inni przeciwnicy silnej partii proletariackiej - to przyjaciele kapitalistów. Tylko partia jest w stanie zjednoczyć klasy wyzyskiwane w zorganizowaną i uzbrojoną armię.

Feministki, zieloni, obrońcy praw mniejszości - to przyjaciele kapitalistów. Nie chcą oni walki zbrojnej przeciwko kapitalizmowi. Zdradzili proletariat. Rewolucjonistami nie są bowiem ci, którzy walczą o więcej praw w burżuazyjnej demokracji, o bardziej ludzką twarz kapitalizmu. Rewolucjonistami są ci, którzy walczą o zniszczenie burżuazyjnej demokracji wraz ze wszystkimi jej prawami, o zdeptanie twarzy kapitalizmu ciężkim, żołnierskim butem.

2010-05-01T08:55:00.000-07:00

Naród chiński ma dość odwagi, by prowadzić do końca walkę na śmierć i życie ze swymi wrogami, jest on całkowicie zdecydowany własnymi siłami wywalczyć swe odrodzenie, jest on zdolny stanąć na własnych nogach w jednym szeregu z innymi narodami świata.

Wyzwolenie można wywalczyć tylko własnymi rękoma. Klasa robotnicza nie może liczyć na przychylność i dobrą wolę tych czy innych elementów burżuazyjnych, nie może godzić się na żadne kompromisy z elementami burżuazyjnymi, nie może grać według zasad ustalonych przez burżuazję.

Przede wszystkim zaś proletariat nie może liczyć na swoją reprezentację. Reprezentacja proletariatu - mówimy tu szczególnie o burżuazyjnym parlamencie i burżuazyjnych mediach - jest wielkim, zdradzieckim wrogiem. Należy postawić sprawę jasno: reprezentacja proletariatu, a partia proletariatu - to dwie różne sprawy. Reprezentować proletariat chcą ci, którzy jak wszyscy inni burżuje pragną jedynie narzucać proletariatowi swoje idee, swoje prawa, swoje ograniczenia. Partia proletariacka nie jest czymś oddzielonym od proletariatu, jest tego proletariatu awangardą, jest jego najbardziej aktywnym i bojowym elementem. W szeregach prawdziwie proletariackiej partii kontynuującej linię marksizmu-leninizmu-maoizmu nie ma miejsca na zarozumiałość, nie ma miejsca na zwątpienie w to, że wyzwolenie proletariatu może się dokonać wyłącznie rękami samego proletariatu. Partia komunistyczna - to element nowego świata w starym, to policzek wymierzony moralności, kulturze i prawu całego starego społeczeństwa. Partia komunistyczna - to partia mas. Partia komunistyczna - to partia interesów klasowych, partia która walczy o ludzi z krwi i kości, bowiem składa się z ludzi z krwi i kości.

Mao Tse-Tung w powyższym cytacie przekazuje prostą prawdę: wyzwolenie jest pracą zniewolonych. Nikt nie zrobi tego za nich. Proletariat musi podjąć walkę na śmierć i życie ze swymi wrogami. Proletariat nie chce tych, którzy przynoszą mu tylko kolejne idee. Proletariat i partia komunistyczna chcą widzieć w swych szeregach raczej tych, którzy zamiast idei przynoszą ze sobą karabiny i wiedzę przydatną w ich użyciu. Partia komunistyczna nie jest reprezentacją proletariatu, ale jego pięścią.

2010-04-30T18:10:00.000-07:00

Kraje socjalistyczne są państwami zupełnie nowego typu, państwami, w których klasy wyzyskiwaczy zostały obalone, a władza sprawowana jest przez lud pracujący. We wzajemnych stosunkach tych krajów realizuje się zasada jedności internacjonalizmu z patriotyzmem. Ściśle łączą nas wspólne interesy i wspólne ideały.

Cytat ten porusza dwa ważne tematy. Pierwszy, to uznanie kraju socjalistycznego za państwo nowego typu. Drugi, to zasada jedności internacjonalizmu z patriotyzmem.

Kraj socjalistyczny to kraj nowego typu, to iskra nowego świata w starym. Kraj socjalistyczny to kraj w którym prawo burżuazyjne zostało zniesione na rzecz proletariackiego i jako takie w ogóle się do niego nie odnosi. Kraj socjalistyczny to kraj który nie powstał na drodze reformy starego prawa, ale na drodze całkowitego zniesienia starego prawa. Kraj socjalistyczny to kraj który nie powstał poprzez podtrzymanie starego porządku, ale przez zniszczenie go i zapoczątkowanie porządku rewolucyjnego. Kraj socjalistyczny to kraj w którym proletariat uzyskał władzę polityczną i wszystkimi możliwymi środkami zmierza do jednego tylko celu - utworzenia społeczeństwa bezklasowego.

Skoro więc przyjmujemy, że kraj socjalistyczny jest zupełnie nowym gatunkiem, to i stare pojęcia "internacjonalizmu" czy "patriotyzmu" się do niego odnoszą. Opozycje takie jak ta zostają nieodwołalnie zniesione; zostają też jednak w pewien sposób zachowane, ale już w nowej formie, wyniesione na wyższy poziom. Państwa socjalistyczne, w swej ciężkiej pracy tworzenia społeczeństwa bezklasowego, kultywują nowy typ patriotyzmu. Ten proletariacki patriotyzm nie zwraca uwagi na idealistyczne, abstrakcyjne pojęcia i symbole; jego wyrazem jest przywiązanie do ziemi i do ludu, racjonalny szacunek dla rodzimej natury. Pojęcie "ojczyzny" zostanie zastąpione innym, nowym, ponieważ patriotyzm nie będzie już tylko sentymentem wobec przodków, ale przede wszystkim pracą na rzecz potomków. Patriotyzm taki nie będzie w żaden sposób kolidował z internacjonalizmem - uznaniem wyższości kooperacji nad bezmyślnym konfliktem w drodze budownictwa socjalistycznego zmierzającego do ustanowienia globalnego komunizmu.

2010-04-29T05:27:00.000-07:00

Broń jest ważnym, lecz nie decydującym czynnikiem w wojnie, decydującym czynnikiem jest człowiek, nie zaś rzecz. Układ sił nie tylko jest układem sił militarnych i ekonomicznych, lecz także układem sił zasobów ludzkich i stanu moralnego ludzi. Siłami militarnymi i ekonomicznymi władają ludzie.

Podstawową wartością tego cytatu jest oczywiście jasne przedstawienie stanowiska marksistowskiej nauki o wojnie, która na pierwszym miejscu stawia "czynniki działające stale". Nie ulega żadnej wątpliwości, że wojna jest nie tylko starciem wrogich armii, ale także - a może przede wszystkim - starciem zaplecza stojącego za tymi armiami. Dlatego wojna rewolucyjna to zawsze wojna ludowa, to zawsze wojna totalna - sedno życia powstającego proletariatu.

Cytat ten jest również wyrazem sprzeciwu wobec reformizmu zupełnie niezainteresowanego układem sił zasobów ludzkich i stanem moralnym ludzi. Skłaniający się ku reformizmowi pseudorewolucjoniści oskarżają często przewodniczącego Mao Tse-Tunga o "woluntaryzm", o podejście niemarksistowskie. Zarzut ten stawiają ludzie, którzy marksizm znają tylko z książek i nie potrafią do spraw życia codziennego podchodzić w sposób materialistyczny i dialektyczny.

Faktem jest, że maoizm zwraca szczególną uwagę na rolę ludzkiej woli i determinacji. To słuszne, zgodne z marksizmem-leninizmem podejście. Rewolucja wymaga od mas ludowych najwyższego wysiłku i poświęcenia, wymaga bezwzględności i siły. Nie można popełnić po raz kolejny błędu komunardów, którzy nie odważyli się zaatakować Wersalu. Nie można popełnić również błędu idąc na kompromis z reformistycznymi przebierańcami we własnych szeregach - błędu, który zgubił już wiele ruchów rewolucyjnych, który okazywał się równie niewybaczalny podczas rewolucji niemieckiej 1918 roku, co podczas wojen husyckich cztery wieki wcześniej.

Zdobycie władzy politycznej przez klasę robotniczą nie będzie końcem, a dopiero początkiem pracy, która właśnie po ustanowieniu dyktatury proletariatu wkroczy w najtrudniejszą fazę. Potrzebny będzie największy wysiłek woli, aby ostatecznie zniszczyć stary świat, aby podjąć się szturmu na globalny Wersal i nie pozostawić z niego nic poza zgliszczami, niszcząc stare zwyczaje, starą kulturę, stare nawyki i stare idee. Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna pokazała nam właściwą drogę. My zaś nie popełnimy błędu i gdy wybuchnie nowa Rewolucja Kulturalna, ani przez chwilę nie pomyślimy o tym, by kiedykolwiek ją zakończyć, by "po rewolucji" wrócić do "normalnego porządku". Każdy kto sądzi, że "po rewolucji" zostanie ustanowiony "normalny porządek" jest kontrrewolucjonistą. Lenin stwierdza przecież: najbardziej normalnym porządkiem w dziejach świata jest porządek rewolucyjny.

2010-04-28T08:06:00.000-07:00

Wszyscy dowódcy i żołnierze Armii Ludowo-Wyzwoleńczej w żadnym wypadku nie powinni osłabić nawet w najmniejszym stopniu swojej woli bojowej. Każda myśl, która osłabia wolę bojową i nie docenia wroga, jest błędna.

Pisaliśmy już o tym, że towarzysz Mao był niestrudzonym przeciwnikiem ideologii liberalnej. Nie tylko w teorii, ale i w praktyce promował zawsze leninowskie metody pracy, rewolucyjną dyscyplinę i organizację.

W tym cytacie nacisk jest położony na morale i mentalność komunistów, dla których kluczowa musi być "wola bojowa": chęć poświęcenia sprawie rewolucyjnej, dążenie do samodoskonalenia, zapalczywa nienawiść skierowana przeciwko wyzyskiwaczom i zdrajcom. Dzierżyński stwierdził kiedyś, że każdy komunista musi być czekistą. Mao Tse-Tung z pewnością zgodziłby się z tym stwierdzeniem. Piękno komunistycznego ducha doskonale ukazała Wielka Proletriacka Rewolucja Kulturalna, stanowiąca wspaniały zryw "nowych ludzi" pragnących zniszczyć stary świat. Maoizm - to marksizm tych, którzy studiują teorię tylko po to, by skuteczniej wprowadzać ją w życie; marksizm tych, którzy chwytają za książki tylko po to, by móc później skuteczniej chwycić za karabin i skuteczniej go używać. Na przekór tym wszystkim, którzy chcieliby widzieć w marksizmie hobby pokroju filatelistyki, wciąż niezniszczalny pozostaje etos Katechizmu Rewolucjonisty.

Maoiści nie zapominają, że rewolucja to uroczystość na świeżym powietrzu. Doskonale rozumieją też słowa czekisty i poety, Aleksandra Eiduka:

Nie ma większej radości, ani lepszej muzyki
Od dźwięku żyć kruszonych i kości
To dlatego, kiedy nasze oczy są ospałe
Kiedy namiętności wrą i burzą się w piersi
Chcę napisać na twoim wyroku
Jedno zdanie pewną ręką: "Pod ścianę - strzelać!"

2010-04-27T03:18:00.000-07:00

Ten, kto zajmuje stanowisko po stronie rewolucyjnego narodu, jest rewolucjonistą. A ten, który stoi po stronie imperializmu, feudalizmu i kapitalizmu biurokratycznego, jest kontrrewolu- cjonistą. Ten, który jedynie w słowach stoi po stronie narodu rewolucyjnego, a działa zupełnie inaczej, jest rewolucjonistą w słowach. Ten jest prawdziwym rewolucjonistą, który stoi nie tylko w słowach, ale i w czynach po stronie rewolucyjnego narodu.

Z pozoru cytat ten wydaje się oczywisty i zrozumiały - rewolucjonista zawsze opowiada się po stronie rewolucyjnego narodu. Aby jednak naprawdę pojąć i stosować myśl Mao Tse-Tunga, trzeba zadać sobie podstawowe pytanie: jaki naród jest narodem rewolucyjnym? Narodem rewolucyjnym jest naród sprzeciwiający się kapitalizmowi. Czym jest dziś kapitalizm? Kapitalizm dziś, w swej szczytowej formie, jest globalizmem, imperializmem, spektaklem. Naród rewolucyjny - to naród który sprzeciwia się imperializmowi, kapitalistycznej globalizacji, burżuazyjnemu spektaklowi. Naród taki, jeżeli by go rozpatrywać od wewnątrz, z pewnością wciąż jest targany wewnętrznymi sprzecznościami, wciąż trwa w nim zażarta walka klas. Ale jeżeli rozpatrujemy go od zewnątrz - właśnie jako naród - to decydująca staje się sprzeczność między tym właśnie niepodległym narodem, a siłami imperialistycznymi, które usiłują odebrać mu autonomię. Ujmując sprawę najprościej: rewolucyjny jest naród który opiera się imperializmowi, który opiera się wpływom globalnego kapitału.

Rewolucyjne są Iran, Korea Północna, Kuba, Wenezuela etc. - jak widzimy, narody tych państw wcale nie muszą mieć rozwiniętego ruchu robotniczego (casus Iranu czy Palestyny). Co więcej, nie zawsze ruchy postępowe w obrębie takich narodów są korzystne dla rozwoju sprawy robotniczej. Iran pod rządami reakcyjnej burżuazji jest sojusznikiem globalnego ruchu antyimperialistycznego. Iran pod rządami burżuazji postępowej stałby się niewątpliwie sojusznikiem globalnego kapitalizmu. Islamska Palestyna niestrudzenie walczy przeciwko syjonistycznej agresji wspieranej przez rząd Stanów Zjednoczonych. Palestyna zsekularyzowana zapewne nie opierałaby się równie stanowczo siłom międzynarodowego kapitału.

Nie znaczy to, że nie powinniśmy wspierać ruchów robotniczych w antyimperialistycznych państwach rządzonych twardą ręką narodowej burżuazji. Oczywiście powinniśmy to robić, ponieważ państwa takie, wstępując na drogę socjalizmu, będą mogły swoją walkę kontynuować jeszcze skuteczniej. Nie można się natomiast w ocenie takich państw godzić na żadne, najmniejsze nawet kompromisy. Uparcie trzeba mieć na uwadze główną sprzeczność - walkę narodu z imperializmem. Wobec tej walki wszystkie inne sprawy schodzą na plan dalszy. Interesy klasy robotniczej są obecnie zbieżne zarówno z interesami socjalistów państw antyimperialistycznych, jak i narodowej burżuazji tych państw, często posługującej się hasłami religijnymi bądź nacjonalistycznymi. Największym wrogiem w obrębie takich narodów nie jest wcale radykalna prawica, ale kolaboranckie centrum; nie ci, którzy głoszą dżihad, ale ci, którzy głoszą potrzebę reform demokratycznych, liberalnych, prozachodnich. Wolimy zwolenników Ahmadinedżada od zdradzieckich irańskich trockistów, demonstrujących ramię w ramię z prokapitalistycznymi zwolennikami poddaństwa wobec Stanów Zjednoczonych. Wolimy palestyńskich zamachowców-samobójców, od spolegliwych Palestyńczyków gotowych podporządkować się dominacji imperialistycznych agresorów.

Walka z imperializmem - to wyznacznik narodu rewolucyjnego. Stan obyczajowości, demokratyzacji, sekularyzacji etc. - to w narodzie rewolucyjnym sprawy drugorzędne.

2010-04-26T14:43:00.000-07:00

Trzeba "uchwycić się mocno". Oznacza to, że komitet partyjny koniecznie powinien nie tylko "chwycić" główną rzecz w pracy, lecz i "uchwycić się jej mocno". Dowolną rzecz można trzymać w rękach tylko wtedy, gdy nie rozluźniając palców, trzymasz ją mocno. Chwycić rzecz, lecz nie mocno, oznacza to samo, co nie uchwycić jej wcale. Naturalnie, że nic nie można wziąć do ręki, jeżeli mamy otwartą dłoń. Nawet jeżeli ściśniesz dłoń, lecz nie mocno, to pozornie wydaje się, żeś chwycił rzecz, ale nie utrzymasz jej. Niektórzy nasi towarzysze chociaż i ujmują główną rzecz w pracy, to jednak nie mocno i dlatego też nie mogą również wykonać dobrze swej pracy. Nie uchwycić się - nie można, uchwycić się, lecz nie mocno - również nie można.

Przewodniczący Mao w sposób metaforyczny przedstawia w powyższym fragmencie naukę niezwykle ważną, myśl taktyczną której trzeba się nauczyć i z której trzeba korzystać.

Przede wszystkim, stwierdza Mao, należy skupić się w swojej pracy na rzeczy głównej, podstawowej, najważniejszej. Marksizm jest nauką radykalną. Słowo to pochodzi od łacińskiego słowa radix, oznaczającego korzeń. Radykalizm - to walka z przyczynami choroby, a nie z jej objawami. Radykalna taktyka polega więc na skupieniu się zawsze na sprzeczności najważniejszej, na skoncentrowaniu wszystkich sił na problemie najważniejszym. Napoleon powiedział: W Europie jest wielu dobrych generałów, ale widzą oni zbyt wiele rzeczy naraz. Ja widzę tylko jedną rzecz - główne zgrupowanie sił wroga. Dążę do zmiażdżenia go, pewny, że gdy to zrobię, wszystkie drugorzędne sprawy rozwiążą się same. Historycy zgadzają się co do tego, że zasada ta była podstawą taktyki "boga wojny".

Dziś rewolucjoniści muszą zaaplikować tę zasadę przede wszystkim na poziomie strategicznym. Skoncentrować się na podstawowym zagadnieniu, to znaczy skoncentrować się na kapitalizmie samym w sobie. Wyzysk kobiet, zwierząt, mniejszości etnicznych i seksualnych, zanieczyszczenie środowiska etc - wszystko to sprawy drugorzędne w stosunku do wyzysku klasy robotniczej. Jedynie wyzysk proletariuszy powinien interesować rewolucjonistów, jedynie walka z kapitalizmem powinna zaprzątać ich głowy. Jeżeli bowiem zniknie kapitalizm, to zniknie też wyzysk kobiet, zwierząt, mniejszości etnicznych i seksualnych, zanieczyszczenie środowiska etc. Nie da się zmienić części bez zmiany całości.

Nowolewicowy partykularyzm szkodzi nie tylko sprawie robotniczej, szkodzi rewolucji i postępowi w ogóle. Dziś, w epoce ponownego zaostrzania się walki klasowej, nie ma miejsca na cząstkowy rewolucjonizm. Rewolucjonizm bowiem, gdy tylko przestaje być całościowy, staje się reformizmem. Dziś trzeba sobie wyznaczyć cel podstawowy, najważniejszy, długoterminowy. Dla kogo celem tym jest obalenie kapitalizmu - temu komuniści podadzą rękę, z tym będą walczyć ramię w ramię. Kto jednak stawia sobie za cel cokolwiek innego - ten jest wrogiem komunistów, niezależnie od tego jak bardzo "postępowe" są jego opinie na temat wyzysku kobiet, zwierząt, mniejszości etnicznych i seksualnych, zanieczyszczenia środowiska etc.

Koncentracja uwagi i sił na tym, co najważniejsze, determinacja która nie pozwala stracić z oczu tego, co najważniejsze, na rzecz drobnostek - to właśnie odróżnia rewolucyjnych komunistów od burżuazyjnych lewicowców.

2010-04-25T05:54:00.000-07:00

Z punktu widzenia nauki marksistowskiej o państwie armia jest główną częścią składową aparatu władzy państwowej. Kto chce zdobyć władzę państwową i utrzymać ją, ten musi mieć potężną armię. Ten i ów drwiąco nazywa nas zwolennikami teorii wszechmocy wojny rewolucyjnej. Nie jest to źle, to jest dobrze, to jest po marksistowsku. Karabiny rosyjskiej partii komunistycznej utworzyły socjalizm; my chcemy utworzyć republikę demokratyczną. Doświa- dczenie walki klasowej w epoce imperializmu nas uczy, że klasa robotnicza i masy pracujące mogą pokonać uzbrojoną burżuazję i obszarników tylko z pomocą siły karabinu; w tym sensie możemy powiedzieć, że przebudować cały świat można tylko z pomocą karabinu.

Liberalna, burżuazyjna ideologia pacyfizmu jest dziś jednym z przejawów degeneracji lewicy. Pokój i współpraca - to znacząca wartość dla ludzi pracy. Ale pokój za wszelką cenę - to narzędzie burżuazyjnego wyzysku, próba omamienia ruchu robotniczego abstrakcyjnymi wartościami, chęć odwrócenia uwagi od faktu dla klasy robotniczej podstawowego: że klasa ta może sama siebie wyzwolić tylko na drodze całkowitego przekształcenia społeczeństwa, że aby dokonać tego dzieła nie wystarczą zmiany czysto polityczne.

Jaka to konkretnie lewica hołduje ideologii pacyfistycznej, jaka lewica otwarcie działa na szkodę ruchu robotniczego wpajając mu niechęć do rewolucyjnej przemocy? Engels nazywa taką lewicę skrajnym skrzydłem radykalnego stanu średniego, a przeciwstawia jej autentyczny, robotniczy komunizm: samodzielny ruch proletariacki. Trzeba więc powiedzieć jasno: pacyfizm to pasożyt, ideologia burżuazyjna, doktryna szkodząca interesom proletariatu, wrzód na ciele lewicy.

Skoro jednak pacyfizm uznajemy za szkodliwe ekstremum, to czy również maoistowska teoria wszechmocy wojny nie wyda się nam równie ekstremalna? Czy szczególne znaczenie, jakie maoizm dostrzega w rozwoju sztuki wojennej, wyda się nam nieuzasadnione? Wręcz przeciwnie. Maoizm stoi na gruncie zgodności z marksizmem-leninizmem, jest przejawem dalszego rozwoju tej doskonałej teorii rewolucyjnej. Maoizm swojego żywotnego zainteresowania sprawami wojny nie bierze z powietrza, ale kontynuuje linię polityczną prezentowaną przez Marksa, Engelsa, Lenina. Przytoczmy cytat Włodzimierza Iljicza z Programu wojennego rewolucji proletariackiej: Socjaliści nie mogą być przeciwko wszelkiej wojnie, nie przestając być socjalistami. Czy można się z tym nie zgodzić? Nie, z tym się trzeba zgodzić: kto sprzeciwia się walce o wyzwolenie, ten sprzeciwia się samemu wyzwoleniu, ten opowiada się po stronie ciemiężycieli.

W tym samym tekście towarzysz Lenin przyznaje słuszność słynnemu stwierdzeniu Clausewitza: wojna jest kontynuowaniem polityki za pomocą innych środków. Walka polityczna przeradza się na pewnym etapie w walkę militarną. Ponownie trzeba stwierdzić, że kto opowiada się przeciw walce militarnej proletariatu, ten opowiada się także przeciw jego walce politycznej, opowiada się przeciw walce proletariatu jako takiej, opowiada się po stronie wyzyskiwaczy.

Ale nie tylko z dorobku Clausewitza czerpała rewolucyjna nauka i sztuka wojenna. Teoretycy wojskowi epoki stalinowskiej przejęli również i udoskonalili myśl Ericha Ludendorffa, oczyszczając ją przy tym z naleciałości ideologii imperialnej. Jego doktrynę wojny totalnej przeanalizowali i zbadali naukowo, wyciągając z tego następujący, użyteczny wniosek: wojna nie istnieje w oderwaniu od "zwykłego" życia społecznego, przeciwnie, "zwykłe" życie społeczne - praca, produkcja, kultura etc. - jest rzeczą najważniejszą w prowadzeniu wojny, a co za tym idzie, na gruncie heglowskiego przestawienia, również prowadzenie wojny staje się rzeczą najważniejszą dla "zwykłego" życia społecznego. Nie będzie rewolucyjnego przekształcenia społeczeństwa bez wojny rewolucyjnej. W tej materii można dowiedzieć się więcej czytając chociażby pracę Marksizm-leninizm o wojnie, wojsku i nauce wojennej. Trzeba też odnotować wydanie w języku polskim książki Problemy wojskowości w teorii i praktyce maoizmu. Dzieła tego jednak nie polecamy; jest to zbiór antymaoistowskich bzdur i wymysłów, tekst propagandowy a nie naukowy. W stworzenie tej pracy miał wkład m.in. Dmitrij Wołkogonow, późniejszy doradca Jelcyna, co mówi samo za siebie.

Wróćmy do rzeczy i zacytujmy znowu Włodzimierza Lenina: Klasa uciskana, która nie dąży do tego, by nauczyć się władać bronią i posiadać tę broń - taka klasa uciskana zasługiwałaby jedynie na to, by się z nią obchodzono, jak z niewolnikami. Towarzysz Lenin uzasadnia to stwierdzenie w następujący sposób: żyjemy w społeczeństwie walki klas, z którego nie ma innego wyjścia, prócz walki klasowej. Kto o tym zapomina, ten jest burżuazyjnym pacyfistą lub oportunistą.

Widzimy już, że maoistowska teoria wszechmocy wojny jest ze wszech miar zgodna z naukami marksizmu-leninizmu. Jak jednak uzasadnić szczególny nacisk kładziony przez maoistów na kwestię wojny?

Po pierwsze, uznanie kwestii wojny za jedną z najważniejszych dla proletariackiego ruchu rewolucyjnego stanowi stanowczy i wyraźny opór dany oportunistycznym i burżuazyjno-pacyfistycznym wrogom klasy robotniczej.

Po drugie, w obecnej epoce burżuazja nie tylko zbroi się przeciwko proletariuszom, ale zbroi się bardziej intensywnie niż kiedykolwiek przedtem. Nie tylko rozbudowuje swój arsenał, ale i uzupełnia go o nowe, śmiercionośne rodzaje broni. Nie tylko do zastraszania go wykorzystuje, ale jawnie i bezwzględnie używa go do krwawej walki z proletariatem na całym świecie.

Trzeba więc znów powtórzyć za Leninem: wyrzeczenie się walki zbrojnej, wyrzeczenie się metod przemocy rewolucyjnej jest równoznaczne z zupełnym wyrzeczeniem się stanowiska walki klasowej, z wyrzeczeniem się wszelkiej myśli o rewolucji. Musi być zupełnie jasne, że teoria wszechmocy wojny to nie żaden maoistowski wymysł, żadne urojenie. Jest to jedyne stanowisko zgodne z interesami ruchu robotniczego.

Zakończymy nasze rozważania jeszcze jednym cytatem z doskonałej pracy Program wojenny rewolucji proletariackiej - pracy do studiowania której zachęcamy.

Dadzą ci broń. Bierz ją i ucz się pilnie sztuki wojennej. Nauka ta jest niezbędna dla proletariuszy.

2010-04-24T09:23:00.000-07:00

W szeregach ludu demokracja istnieje we współzależności z centralizmem, a wolność istnieje we współzależności z dyscypliną. Stanowią one dwie przeciwstawiające się sobie strony jednej całości: są one przeciwstawne i zarazem stanowią jedność, nie powinniśmy więc jednostronnie kłaść nacisku na jedną z nich, a negować drugiej. W szeregach ludu nie można obejść się tak bez wolności jak i bez dyscypliny; tak bez demokracji jak i bez centralizmu. Taka jedność demokracji i centralizmu oraz jedność wolności i dyscypliny stanowią właśnie nasz centralizm demokratyczny. Przy tym systemie lud korzysta w szerokim zakresie z demokracji i wolności, ale jednocześnie musi pozostawać w ramach socjalistycznej dyscypliny.

Krytyka liberalizmu stanowi sporą część teoretycznego dorobku Przewodniczącego Mao, zdecydowane i konsekwentne nastawienie antyliberalne jest widoczne w każdej jego pracy, w każdej jego decyzji. Dla współczesnego ruchu rewolucyjnego bezwzględna krytyka liberalizmu to zagadnienie wyjątkowo ważne, ponieważ liberalno-humanistyczny światopogląd jest dziś bez wątpienia w skali globalnej ideologią panującą, a więc ideologią klasy panującej, klasy wyzyskującej.

Liberalizm to zniewolenie, humanizm jest antyludzki. Miejsce abstrakcyjnego i wyobcowanego Boga zajął abstrakcyjny i wyobcowany Człowiek - Człowiek tylko jako Idea, jako cel sam w sobie. Ten widmowy Człowiek jest największym wrogiem ludzi z krwi i kości, ludzi widzących swój cel w autentycznej, konkretnej działalności. Miejsce świętych Praw Boga zajęły równie dogmatyczne Prawa Człowieka; nie pomarli kapłani, nie ugaszono stosów. Pozmieniano jedynie pewne nazwy.

Jerzy Kochan nazwał filozofię markiza de Sade'a "racjonalizmem absolutnym". Określenie takie równie dobrze oddaje istotę marksizmu. Absolut - to konsekwencja. Jeżeli uznajemy prymat rozumu, prymat logiki, to nie możemy zatrzymać się w pół drogi, kiedy to co rozumne przestanie się zgadzać z wyuczonym przesądem, ze starymi półprawdami, z dezinformacją którą przesiąknęliśmy. Racjonalizm absolutny - to racjonalizm konsekwentny. Konsekwencja - to absolut. Co to znaczy, że coś jest absolutne? To znaczy, że coś jest nieuwarunkowane czymś innym, że coś istnieje jako jedno. Racjonalizm absolutny musi więc zawierać w sobie także to, co z pozoru jest irracjonalne. Racjonalizm absolutny może być tylko udziałem rozumu dialektycznego, a więc takiego, który nie widzi przeciwieństw wyłączających się, lecz wzajemnie dla siebie koniecznych, który nie widzi przeciwieństw stałych, ale jedynie pewne momenty, który nie uznaje rzeczy wiecznych i niezmiennych, a dla którego wieczna i niezmienna jest tylko zmienność wszechrzeczy.

Pojęcie absolutu przydatne jest do określenia czym w istocie jest liberalizm, ideologia która przedstawia się jako ideologia wolności. Zdrowy rozsądek sugerowałby więc zniewolenia za przeciwieństwo wolności i stwierdzenie, że przeciwnik liberalizmu musi być zarazem zwolennikiem zniewolenia. Nie posłużymy się jednak zdrowym rozsądkiem, tą parodią logiki. Przedstawimy sprawę przy pomocy trójcy: wzajemnego stosunku wolności liberalnej, zniewolenia i wolności absolutnej.

Wolność liberalna to wolność ograniczona, wolność w istocie feudalna, która każdej jednostce przyznaje pewien mały obszar swobody, obwarowany ze wszystkich stron tysiącem przepisów, zakazów, nakazów, obszar ściśle kontrolowany instytucjami burżuazyjnej władzy. Co to za wolność? To jest wolność która pozwala jedynie wybrać w jaki sposób chcemy opowiedzieć się po stronie burżuazyjnych panów - wolność wyboru pomiędzy wykluczającymi się alternatywami przedstawionymi nam przez burżuazję. Taka wolność jest więc, jak widzimy, bliska zniewoleniu.

Wolność absolutna to wolność nieograniczona. Nie uznaje ona żadnej transcendentnej instancji stojącej ponad interesami ludzi z krwi i kości. Wolność absolutna to nie wolność wyboru, to wolność tworzenia i niszczenia. Nie wolność konsumenta, ale wolność robotnika, poety, artysty. Wolność taka nie zna wyłączających się alternatyw, przeciwnie - celebruje przeciwieństwa. Zwolennicy liberalizmu posługują się kajdanami setek kodeksów prawnych, miażdżą lud tysiącem pisanych i niepisanych ograniczeń. Wolność absolutna mówi ludowi: "czyń swoją wolę jest całym prawem". Wolność absolutna mówi ludowi: "nie ma innego prawa oprócz czyń swoją wolę". Taka wolność nie ma nic wspólnego ze zniewoleniem.

Liberalizm nie chce usunąć zniewolenia, a jedynie je zamaskować. Nie usuwa kajdan, a jedynie czyni je bardziej znośnymi. Nie zabiera łańcucha, a jedynie trochę go wydłuża.

Rozważania na temat wolności absolutnej przywiodły nas do poruszanej przez towarzysza Mao Tse-Tunga kwestii dyscypliny. Wolność absolutna jest bowiem nieodłączna od absolutnej odpowiedzialności za popełnione czyny. Jeżeli wszystko co nas dotyka jest naszym dziełem - taki jest ideał komunistyczny - wtedy też wszystko co nas dotyka jest konsekwencją naszych działań; na nikogo i na nic nie można zrzucić winy, trzeba natomiast cały czas poddawać się krytyce i samokrytyce - nie po to, aby czuć wstyd, ale po to, by stać się lepszym.

Wolność zdyscyplinowana to wolność racjonalna, wolność absolutna, wolność odpowiedzialna. Nie jest to wolność jaką otrzymuje się za darmo, nie jest to wartość przyrodzona. Wolność zdyscyplinowana - to przywilej tych, którzy pracują i walczą; którzy tworzą i niszczą.

Jeżeli na poziomie jednostkowym zrozumieliśmy istotę wolności zdyscyplinowanej jako rozwijającej się wolności absolutnej, wtedy istota centralizmu demokratycznego jest już dla nas jasna. Stanowi on dyscyplinę grupy jednostek wolnych, dla własnej korzyści gotowych postępować racjonalnie. W czasie burzy statek potrzebuje kapitana. W czasie walki armia potrzebuje dowódcy. Rewolucyjne nastawienie nie usuwa zarządzania, tylko oddaje je w ręce samych zarządzanych.

Demokratyzm - to możliwość dyskusji, to możliwość podjęcia najlepszej decyzji, to możliwość przedstawienia własnych pomysłów, wyrażenia własnych pragnień, podjęcia krytyki.

Centralizm - to dobrowolne i zdyscyplinowane poddanie się wspólnym wyborom i ustaleniom, to uczestnictwo w kolektywnej odpowiedzialności za kolektywnie podjęte decyzje.

Czym jest więc centralizm demokratyczny? Centralizm demokratyczny jest sprawnie działającym mechanizmem, który absolutną wolność decyzyjną łączy z najwyższą skutecznością we wprowadzaniu decyzji w życie dzięki żelaznej dyscyplinie.

Człowiek nie jest wolny z natury. Wolności nie da się otrzymać z woli wyższej instancji, wolność można osiągnąć jedynie poprzez wyzwolenie, a wyzwolenie jest zawsze procesem walki i pracy; często procesem trudnym i bolesnym, często wymagającym wyrzeczeń. Innej drogi jednak nie ma. Kto chce wyzwolenia, ten musi absolutną dyscyplinę motywować wolnością, a drogę do absolutnej wolności widzieć w dyscyplinie.

Faktem jest, że liberalizm uwolnił człowieka od więzów feudalnych. Nauka i sztuka rewolucji musi jednak pójść o krok dalej niż liberalizm - a zrobić to może jedynie depcząc po nim.

2010-04-23T02:23:00.000-07:00

Partia kierująca wielkim ruchem rewolucyjnym bez rewolucyjnej teorii, bez znajomości historii, bez głębokiego zrozumienia praktycznego ruchu nie może osiągnąć zwycięstwa.

Cytatem tym inaugurujemy blog mający na celu systematyczne publikowanie Wyjątków z Dzieł Przewodniczącego Mao Tse-Tunga. Codziennie pojawiał się będzie jeden cytat wraz z komentarzem. Liczymy także na rozwinięcie się dyskusji wokół omawianych fragmentów.

Cytat ten wybraliśmy nie przez przypadek. Wyjaśnia on bowiem cel naszej pracy i cel istnienia tego bloga. Chcemy głębszego poznania rewolucyjnej teorii, głębszej znajomości historii, głębszego zrozumienia ruchu praktycznego. Wszystko to jest nie tylko potrzebne, ale i niezbędne do prowadzenia skutecznej działalności rewolucyjnej. Znamy zbyt wielu pseudo-rewolucjonistów będących w rzeczywistości zaledwie zacietrzewionymi, samozwańczymi buntownikami, którzy bezrefleksyjnie uczestniczą w przemarszach i protestach, którzy potrafią machać flagą, a nie potrafią myśleć, których działania są czysto spektakularne i nigdy nie dają konkretnych wyników. Nie do nich kierujemy tego bloga. Kierujemy go do tych, którzy chcą systematycznie i w duchu rewolucyjnym poszerzać własną wiedzę. Wiedza to potęga - to wie każdy. Ale Marks stwierdza, że również wolność jest tożsama z potęgą. Nie ma wolności bez wiedzy. Nie ma mowy o wyzwoleniu indywidualnym, klasowym czy narodowym, jeżeli wyzwoliciele nie wyzwolą najpierw samych siebie z okowów przesądu, obskurantyzmu i dezinformacji.

Życzymy tak sobie jak i czytelnikom sukcesów w poznawaniu Myśli Mao Tse-tunga i powtarzamy za Lin Biao: Mamy nadzieję, że wszyscy towarzysze studiując sumiennie i wytrwale, przyczynią się do wywołania w skali całęgo kraju przypływu nowej fali twórczej nauki i stosowania w praktyce dzieł Przewodniczącego Mao i będą walczyć pod wielkim sztandarem idei Mao Tse-Tunga o przekształcenie naszego kraju w wielki kraj socjalistyczny o współczesnym rolnictwie, współczesnym przemyśle, współczesnej nauce i kulturze, oraz współczesnej obronie narodowej.